صطلاح Closterovirus به معنای ویروسهای نخ مانند است. تیره ی Closteroviridae دارای دو جنس است. یکی جنس Closterovirus که اعضای آن پیکره های بلند و باریک، بسیار خمش پذیر، و نخ مانند به طول 2000-1100و قطر 12 نانومتر دارند؛ این ویروسها در بین ویروسهای گیاهی بزرگترین ژنوم یک قطعه ای از آر.اِن.اِی تک لا دارند؛ و دیگری جنس کراینی ویروس (Crinivirus) که پیکره ی اعضای آن بخش تقسیم شده است: 900_700 و 850_600 نانومتر و 12 نانومتر قطر.
برخی کلستروویریدها با شته، برخی با سفید بالک، و پاره ای دیگر با شپشکهای آرد آلوده منتقل میشوند. کلستروویروس ها شامل ویروس های شته بُرد مانند ویروس زردی چغندر (Beet yellows virus) ،ویروس تریستزای مرکبات (Citrus tristeza virus) ونیز ویروس های همراه با پیچیدگی برگ مو (Grapevine leafroll_associated viruses) اند که با شپشک آرد آلوده منتقل میشوند.[1]
همه ی این ویروس ها گسترش وسیع دارند و در میزبانان خود خسارت های سنگین به بار می آورند. کراینی ویروس ها شامل زردی واگیردار کاهو (Lettuce infectious yellows) وچند ویروس دیگرند که با سفیبالک انتقال می یابند و خسارت شدید وارد می آورند. اعضای تیره یclosteroviridaeدر میزبانان خود به طور سیستمیک گسترش می یابند اما محدود به آوند آبکشی و سلول های پارانشیم آبکشی هستند.
ویروس های این تیره دامنه ی میزبانی نسبتاً محدود دارند و تولید بیماری های نوع زردی می کنند که نتیجه ی نکروز بافت آبکشی از جمله آبله ای یا شیاری شدن ساقه های چوبی است.
بیماریهای ناشی از کلستروویروس ها
تریستزای مرکبات
تریستزا تقریبا در تمام مناطق مرکبات خیز جهان وجود دارد. ویروس عامل بیماری عملاً تمام انواع مرکبات را آلوده می کند اما در درجه ی اول به پرتقال، گریپ فروت، لیموترش می زند. سویه های شدید ویروس تریستزا خسارت سنگینی به کمیت و کیفیت میوه ی مرکبات وارد می سازند و ممکن است به صورت مزمن در آیند یا ایجاد زوال سریع کنند و به مرگ درختان آلوده بیانجامد.
نشانه های تریستزا، چه زوال سریع و چه زوال آهسته ومزمن، زمانی شدیدتر است که درختان روی پایه ی نارنج پیوند شده باشد. میلیونها درخت مرکبات در آفریقای جنوبی از سال 1910، در آرژانتین و برزیل از دهه ی 1930، و در کلمبیا و اسپانیا از دهه ی 1970 بر اثر این ویروس از بین رفته اند و هنوز هم ازبین می روند.
در فلوریدا، تریستزا برای اولین بار در دهه ی 1950 گزارش شد اما خسارت آن زمانی شدت یافت که سویه های شدید ویروس در دهه ی 1980 گسترش یافتند. سویه های باز هم شدیدتر ویروس و ناقل فعال تر آن در حال گسترش از آمریکای جنوبی به سمت شمال از طریق آمریکای مرکزی و جزایر کارائیب بوده اند ولذا تهدیدهای بیشتری متوجه تولید مرکبات در ایالات متحده ی آمریکاست.
در سال 1995، شته ی قهوه ای مرکبات، Toxopteracitricida، که مؤثرترین ناقل سویه های شدید (از جمله سویه ی مئلد ساقه آبله ای) ویروس تریستزاست، وارد فلوریدا شد. سال بعد، این شته تقریباً به تمام باغ های مرکبات گسترش یافت.
ورود این شته تهدیدی فوری برای 20میلیون درخت مرکبات پیوند شده روی پایه ی نارنج در فلوریدا محسوب می شود. همچنین مرکبات فلوریدا و کل صنعت مرکبات ایالات متحده به این ترتیب مورد تهدید جدی قرار گرفته است.
نشانه های ناشی از ویروس تریستزای مرکبات در انواع مرکبات عمدتاً برحسب سویه ی ویروس و پایه ای که مرکبات روی آن تکثیر شده، تفاوت می کند. بیشتر سویه های ویروس تریستزا خفیف اند و روی انواع تجارتی مرکبات نشانه ها قابل تشخیصی تولید نمی کنند.
این قبیل سویه ها تنها با نموده سازی روی میزبانان حساس معرف مانند لیموترش مکزیکی[2] یا به روش های سرولوژیکی و آزمون های نوکلئیک اسید قابل ردیابی هستند. سویه های شدیدتر ویروس ممکن است تولید دان نهال (Seedling yellows) کنند که عبارت از سبزردی شدید وکوتولگی دان نهال های نارنج،لیمو و گریپ فروت، به ویژه در شرایط نگهداری در گلخانه است.
در شرایط باغ، درختان جوان پرتقال، گریپ فروت و انواع دیگر مرکبات روی پایه ی نارنج وقتی با سویه های شدید ویروس تریستزا مایه زنی شوند، در خلال چند هفته مبتلا به زوال سریع می شوند. برگهای درهتان مبتلا به زوال سریع ، به رنگ زرد یا قهوه ای در میآیند (شکل 14-42) و سپس پژمرده می شوند و می افتند (شکل 14-42) در حالی که میوه ها همچنان روی درخت مرده آویزان می مانند.
برخی سویه های شدید هم هستند که تولید زوال سریع نمی کنند و به جای آن یا از رشد و نمو درختان جوان جلوگیری میکنند، تا آنجا که کوتوله می مانند و به مرحله ی بهره برداری نمی رسند، یا اینکه باعث میشوند که درختان مبتلا طی چند سال ضعیف ودچار زوال (زوال مزمن) شوند که طی آن درختان رشد نامطلوب دارند، تولید محصول آنها کاهش می یابند، و زوال پیدا می کنند و سرانجام می میرند.
سویه های مولد زوال ویروس تریستزا که درختان روی پایه نارنج را آلوده می کنند، باعث نکروز بافت آبکشی در محل پیوند می شوند که نتیجه ی آن تمرکز موادغذایی و رشد اضافی در بالای پیوند و کاهش حرکت موادغذایی به سمت ریشه است. درنتیجه، ریشه ها به خوبی رشد نمی کنند و می میرند و قسمت های هوایی درختان رو به زوال می روند.
علاوه بر سویه های خفیف و سویه های مولد زوال ویروس تریستزای مرکبات (CTV)، سویه های شدید دیگری نیز هستند که باعث ساقه گودکی(شکل 14-42) میشوند. در درختان آلوده گودکها یا فرورفتگی های نسبتاً عمیق طولی در قسمت چوب(زیر پوست) در تنه و شاخه های بزرگتر و حتی شاخه های جوان گریپ فروت و پرتقال صرف نظر از نوع پایه، به وجود می آید.
این سویه ها روی پایه خود نیز تولید ساقه گودکی میکنند. درختان مبتلا به ساقه گودکی کم رشدند و میوه ی کمتری می دهند، میوه ی آنها کوچک است وکیفیت خوبی ندارد. شاخه های جوان، تُرد هستند و میشکنند. درختان دچار زوال میشوند اما ممکن است سالها با همین وضعیت زنده بمانند.
ویروس تریستزای مرکبات دارای پیکره های نخ مانند به طول 2000نانومتر و قطر 12 نانومتر است(شکل 14-42). هرپیکره حاوی یک قطعه آر اِن اِی مثبت تک لا به اندازه ی حدود 20کیلو باز و یک نوع زیرواحد پروتئین پوششی به وزن مولکولی 25000 است[3] .
آر اِن اِی ویروس تریستزا 12_10 پروتئین را رمزگذاری میکند اما نقش چند پروتئین هنوز نامعلوم است. بزرگترین پروتئین که 349 کیلو دالتون پوشش پیکره را تشکیل میدهد.
RNA O-----------I-----------------I----------------I---------I------------I-------I------I----I----I-----3OH
Proteins======= ================ ====== = ======= ==== ====== ===
57k 23 K 20k 13k 18k 25k 27k 61k 65k 6۱k 33k 349k
ویروس تریستزای مرکبات با پیوند و براثر چندگونه شته به روش نیمه پایا انتقال پیدا میکند. شته ها برای گرفتن ویروس نیاز به 30-60 دقیقه تغذیه دارند و پس از گرفتن ویروس، تا 24 ساعت ویروس دار میمانند. شته های مختلف از لحاظ قابلیت انتقال CTV خیلی باهم فرق میکنند.
کاراترین ناقل شته ای Toxoptera citricida، معروف به شته ی قهوه ای مرکبات ، تنها روی مرکبات فعالیت میکنند اما از لحاظ انتقال CTV 10-25 مرتبه کاراتر از شته های دیگر است. همچنین T. citricida میتواند سویه های زوال شدید وساقه گودکی CTV را انتقال دهد درحالیکه سایر شته ها یا این سویه ها را منتقل نمیکنند یا با کارایی ضعیف انتقال میدهند.
T. citricidaدر بیشتر نقاط مرکبات خیز وجود دارد اما هنوز در کشورهای اطراف مدیترانه دیده نشده است. در 20سال گذشته این شته از کشورهای آمریکای جنوبی و از مسیر آمریکای مرکزی وجزایر کارائیب، درحال پیشروی به سمت شمال بوده است.
تا سال 1993، این شته به کوبا رسیده و در اواخر سال 1995 در فلوریدا یافت شد و همانطور که انتظار میرفت تا سال بعد در بیشتر نواحی مرکبات خیز این ایالت گسترش یافت.کنترل تریستزای مرکبات دشوار است. در نقاطی که عاری از بیماری است مقررات دقیق قرنطینه باید اعمال شود.
در تمام شرایط، تنها پیوندک هایی را باید بکار برد که گواهی عاری بودن از ویروس را دارند و درختانی که سویه های شدید ویروس در آنها ردیابی شود باید نابود شوند. اگر تریستزا در ناحیه ای وجود داشته باشد، باخودداری از پیوند زدن از روی پایه ی نارنج و درعوض استفاده از پایه های متحمل به تریستزا میتوان کنترل قابل توجهی بدست آورد.
استفاده ازپیوندک های متحمل به ساقه گودکی نیز توصیه شده است.افزون بر این، امکان دارد که از طریق دگرپادی یعنی با آلوده کردن درختان به سویه های ملایم ویروس، آنها را برای مدت زمانی نسبتاً طولانی در مقابل سویه های شدید ویروس تریستزا محافظت کرد.
در حال حاضر،تلاش میشود که با روش مهندسی ژنتیک ژن های CTV (مثلاً ژن پروتئین پوششی ویروس) را به درختان مرکبات انتقال دهندو ازین راه آنها را درمقابل ویروس تریستزا مقاوم کنند.
[1]بیشتر ویروسهای همراه با پیچیدگی برگ مو در طبقه بندی جدیدتر در جنسی به نام Ampeiovirus درتیره ی Closteroviridae قرار داده شده اند. م_.
[2]نوعی لیموترش که درجنوب ایران به طور تجارتی تولید میشود. م_.
[3] دست کم دو نوع پروتئین پوششی در پیکره ی این ویروس وجود دارد که یکی از آنها تنها در یک انتهای پیکره متمرکز است. علاوه بر این دو، احتمالاً پروتئین های دیگری نیز در پیکره ی ویروس جاسازی شده اند.م_.
منبع: ایزد پناه، ک. اشکان، م. بنی هاشمی، ض. رحیمیان، ح. و میناسیان، و (1389). بیماری شناسی گیاهی 3. نشر آییژ. ص.857-860